Archief

Bonusje

    Lap… de vakantie is blijkbaar voorbij, deze week kreeg ik al telefoontjes, sms’jes, mailtjes, tweets en facebookberichtjes en zelfs rooksignalen van hoofdredacteurs, CEO’s, Managing Directors en allerhande ander gespuis, tot zelfs mijn lieftallige echtgenote toe, om er mij aan te herinneren dat ik mijn ‘is het vandaag niet dan morgen’ modus moet omschakelen in de ‘hollen, hollen, hollen’ drive. Nee beste lezer, ik ga er geen doekjes omwinden, het is dus met de oprechte en hoogste tegenzin dat ik mijn klavier bestijg om u te verblijden met mijn wijsheden omtrent de whisky industrie. Ik had u allerhande beloofd in mijn vorig schrijfsel, wel ik heb gelogen, doe ik al jaren; en mijn zin voor urgentie dwingt mij om mijn vrolijke avonturen in bonnie Schotland even ‘on hold’ te zetten om u te waarschuwen voor de nakende implosie van whisky wonderland.

Tijdens mijn zomerreces en terwijl ik mij verdiepte in de kunst der luiheid kreeg ik langs allerhande sociale en andere asociale mediakanalen op mijn smartphone for dummies, je weet wel die met extra grote brede holle toetsen voor senioren, verbijsterend nieuws te verwerken. Ze zijn daar in God’s eigen land een crisisje van formaat aan het uitlokken. Weet je nog, het was in 2008 dat we voor het eerst te horen kregen over maffia organisaties als de Lehman brothers, Freddie Mac en Fannie Mae of dichterbij de Fortis boys en de Dexia gang. Terwijl hun ganse handel in gebakken lucht als een rollercoaster bergaf zoefde, betaalden de ‘bobos in paradise’ elkaar bonussen uit dat het een lieve lust was. Winst gemaakt? Bonus. Verlies gedraaid? Bonus. Niets gedaan? Superbonus!

Wel, in het wereldje van ons geliefde gerstenjus heeft men die graaicultuur grondig bestudeerd en besloten daar een vlot copypaste-tje van te maken. Of wat moet een West-Vlaamse boerenkinkel als ondergetekende denken van volgend waar gebeurd scenario. De opperneut van een drankenhandeltje dat wandelen als nationale sport promoot verdient jaarlijks het akkefietje van 17 miljoen euro en besluit met pensioen te gaan en vangt daarbij als afscheidpremie 6,12 miljoen euro plus nog vijf jaar lang 1,5 miljoen euro uit eeuwige dankbaarheid van het bedrijf en nog eens 120.000 euro per jaar als dank voor bewezen diensten van de Schotse whisky industrie; om dan ’s anderdaags doodleuk in dienst te treden van een net overgenomen drankengroothandeltje langs de andere kant van de wereld. En dat is slechts een voorbeeld, zo zijn er honderden. De gerst-, gist- en waterhandel is booming business en de haaien van deze wereld ruiken dat.

Nu denkt u: WTF? Wel u gaat dat voelen, of beter gezegd u gaat dat proeven. Want de honger naar meer kost pakken geld en dat moet van ergens komen, het sop zal exclusiever, duurder en vooral veel jonger worden. NO AGE STATE- MENT is het nieuwe toverwoord. De uitleg is, we hoeven toch niet exact 12 jaar te wachten om te bottelen als we vinden dat de whisky na 11 jaar en 11 maan- den en 26 dagen zijn volle maturiteit bereikt heeft; de waarheid is, we motten snel meer centen en willen op onze bonus echt geen jaren meer wachten tot een of ander onnozel vat zijn smaken heeft afgegeven aan onze jong klare. Weg met ‘12 years slowly matured in oak casks’ nu wordt het Amber Galileo, Sienna Navigator, Virgin Oak Ruby of nog beter de Bjorn, Benny, Anetha en Anni-Frid horny viking series. Leuke dingen voor de mensen denkt u? Jonge meisjes met een D-cup zijn geen vrouwen, het zijn jonge meisjes!

Wachtende op mijn jaarlijkse bonus voor mijn bijdrage aan de Schotse whisky industrie, groet ik u allen.

Filip J. Verleye

Recept – Lamsrollade met aardappeltjes…

… en kruiden uit de oven. Goed te combineren met een glas AnCnoc 12 years old.

Bereidingstijd: 95 minuten.

Benodigdheden (voor 6 personen):

- 150 ml olijfolie, kruidig

- 11⁄2 kg lamsbouten, ontbeend

- 11⁄4 kg krielaardappeltjes, schoongeboend

- 250 ml witte wijn

- 2 takjes rozemarijn

- 2 takjes salie

- peper en zout

- keukentouw

Bereidingswijze:

Verwarm de oven voor op 200°C.

Verwijder ondertussen de vetrandjes van het lamsvlees en bestrooi beide kanten met zout en peper. Spreid dan het vlees uit, met de binnenkant omhoog en besprenkel het vlees met 5-6 el olijfolie. Rol het vlees op en bind het keukentouw erom.

Wrijf de rollade in met 5-6 el olijfolie, steek de takjes kruiden tussen het touw en leg het vlees in een braadslede. Zet de slede in de oven en braad de rollade mooi bruin, in ca 10-15 minuten per kant. Keer de rollade af en toe om.

Snijd de aardappeltjes indien nodig wat kleiner, maar schil ze niet. Haal de rollade uit de oven en schik de aardappeltjes erom heen. Schenk de wijn erbij en zet de rollade terug in de oven voor 60-75 minuten, tot de rollade gaar en goudbruin is en de aardappeltjes knapperig van buiten en zacht van binnen zijn. Als de rollade eerder gaar is dan de aardappels, haal het vlees dan uit de oven en houd het warm onder aluminiumfolie, terwijl de aardappels nog verder garen.

Leg de rollade op een houten snijplank, verwijder de kruiden en snijd het in dikke plakken. Leg de plakken in een mooie schaal en schep wat jus uit de braadslede erover. Bestrooi de aardappeltjes met zout en schik ze rondom de rollade, of serveer ze in een aparte schaal en serveer daarnaast een mooi glas An Cnoc.

Skip the tea, where is the bar!

Omdat in deze lage landen de herfst na de winter komt en om te ontkomen aan het dagelijkse gezeur over dat feit ben ik maar ontsnapt naar Schotland. Niet dat het daar beter is maar het is voorzien in de all-in package dus niemand zeikt er over een druilbui meer of minder.

Ik had besloten om mijn wagen mee te nemen omdat ik dat veiligheidsgelul op die luchthavens brakende beu ben en omdat een mens al eens iets wil kopen of, nog beter, iets krijgt; en dan kun je dat weer niet meenemen door die idiote gewichtsbeperkingen en zo verder. Ik vraag mij trouwens al heel mijn leven af waarom ik ‘fasten seatbelts’ moet doen in zo’n vliegtuig. Mocht dat ding naar beneden gaan zal die tweepuntsgordel de klap opvangen?

Of is het gewoon om de body count te vergemakkelijken als iedereen op zijn plaats dood ligt?

Ooit zat ik op een C130 Hercules transporttoestel van Defensie en daar moest ik godbetert een helm aandoen, voor de impact van de crash vanop 12000 ft op mijn broze hersencellen zeker? Dus reed ik in Zeebrugge de P&O ferry naar Kingston-upon-Hull op om relaxed aan de scheepsbar te dobberen naar de YouKay. ’s Anderendaags een ritje van zo’n 700 km naar Rothes in de Speyside. Het was alweer een hele tijd geleden dat ik nog ‘nuchter’ links van de baan gereden had, dus zeker bij de roundabouts effen bij de pinken blijven, maar behalve de in motorolie gebakken frieten geserveerd met een hamburger van waarschijnlijk inheemse komodovaraan in het service point, viel dat nogal mee. Ten minste, als je geen rekening houdt met enkele massa kettingbotsingen van gierende en tierende achterliggers.

Tijdens mijn vele bezoeken aan ‘God’s own country’ is de verwelkoming een constante, ‘Oh! You’re just in time for tea Filip’; gelijk welk mogelijk of onmogelijk uur van de dag of de nacht ben ik altijd net op tijd om dat lauw, naar gedragen sokken ruikend sop te slurpen. Skip the tea, where is the bar! is dan ook mijn favoriete opener. Die Schotten zou intussen al moeten door hebben dat mocht ik thee willen, ik verdorie wel een low budget fl ight naar Birma zou pakken hé. Enfi n, eens mijn gastheer over zijn initiële shock heen was, men had hem verwittigd over mijn diplomatisch natuurtalent, kregen we waarvoor we gekomen waren,… whisky! En wat voor één, een Glenrothes 1975 is gewoonweg super, voor zo’n fles doe ik zonder verpinken mijn schoonmoeder van de hand; tja, eigenlijk voor gelijk welke fles, maar da’s het punt niet.

Mijn gastheer had zijn research grondig gedaan en stelde voor om voor het souper de lokale horeca wat te ondersteunen, hetgeen ik als ware kroegfi lantroop een schitterend idee vond. Ieder huisje heeft zijn kruisje, maar in Schotland heeft elke pub zijn unieke status. De kleinste pub ter wereld, het meeste whisky’s ter wereld, het meest afgelegen ter wereld, je kunt het zo gek niet bedenken… om maar niet te spreken over het vieste en het vettigste, enfin elke schuur, bouwkeet en stacaravan hebben we bezocht om de blijde boodschap te verspreiden en telkens word je als een ware ‘Royal’ ontvangen.

Daar kunnen onze Vlaamse en Nederlandse chagrijnige kelners en zuurpruimen van serveersters nog wat van leren dacht ik bij mezelf, maar intussen was het tijd voor het avondmaal, een traditionele Schotse culinaire specialiteit: Chinese take away! In de volgende uitgave van dit blad ontmoeten we ‘the best dressed man in Scotland’, gaan we ’s nachts de Macallan blending room leeg drinken en heb ik, I Romeo, een date met Juliette bij Gordon & McPhail.

Prettige vakantie!

Filip J. Verleye

Recept – whiskey wings

Door: Johan Thijs

In het kader van de Smokewood actie vandaag een recept voor Jack Daniels whiskey wings.

Benodigdheden:

- 300 gram chicken wings
- halve theelepel versgemalen zwarte peper
- 200 gram honing
- 2 deciliter Jack Daniels Tennessee Whiskey
- 1 theelepel chilipeper (of vervang deze door 1 rode peper)
- 2 lepels sojasaus
- 3 teentjes verse knoflook (fijn geperst)
- 4 lepels Worcester Sauce
- 1 theelepel Dijon mosterd
- 50 gram grof zeezout
- enkele takjes verse rozemarijn
- 2 deciliter olijfolie

Bereidingswijze:

Leg de chicken wings even apart. Meng vervolgens de rest van de ingrediënten door elkaar tot je een heerlijke marinade hebt.

Bestrijk vervolgens de chicken wings aan beide zijden met de marinade en zet ze vervolgens 30 minuten in de koelkast, zodat de smaak er goed in kan trekken.

Verwarm in de tussentijd de over voor op 190 graden Celsius.

Als de chicken wings uit de koelkast kunnen leg je ze ca. 45 minuten op een rooster/bakblaat in de oven. Voor het perfecte resultaat bestrijk je ze ieder kwartier overvloedig met de marinade die je nog over hebt.

Na 45 minuten is dit het resultaat:

 wiskywings.jpg

Whisky-experiment

Iedereen kent waarschijnlijk de producten wel die je kunt kopen bij een distilleerderij. Denk aan de combinaties honing met whisky of de marmelade met whisky. Maar experimenteren met whisky, kan dat wel?

Het is een heerlijke bezigheid, culinair bezig zijn op de meest onverwachte momenten. Mijn ervaring is dat de meest gekke combinaties de meest verrassende creaties zijn. Soms zijn ze eenmalig, maar soms zijn er creaties die met regelmaat terugkeren en uitgroeien tot persoonlijke aanraders.

Het moment dat je in de keuken staat en in de voorraadkast staat te kijken om te beslissen wat je maag gaat vullen die middag of avond… BAM, ineens heb je een geweldig idee. Muntthee met een vleugje whisky, een beetje whisky in de marmelade voor bij dat heerlijke stukje vlees of misschien kleine bolletjes watermeloen drijvend in een glaasje 12 jaar oude Glenlivet. Wat te denken van het injecteren van die heerlijke Friese Beerenburg bonbons met een fijne bourbon.

Alles kan, maar of het verantwoord is voor het whiskyhart?

Een goed gekozen whisky kan geweldig passen bij bepaalde voedingsmiddelen en gerechten. Het kan de smaak zelfs op een positieve manier versterken. Vleesgerechten, taart, dranken. Maar het gevaarlijke is, dat het misschien helemaal niet kan past in het gerecht en dat dit een ‘had-ik-maar-gedachte’ naar voren brengt… en er een kleine storing ontstaat in het whiskyhart.

Zolang ik me kan herinneren houd ik ervan om de meest vreemde combinaties te maken met voedingsmiddelen. Tegenwoordig mag ik dan ook graag experimenteren met whisky en nu met de zomer zijn er aardbeien en rode bessen in overvloed. Ze hebben beide een heerlijke frisse smaak. Maar de vraag is, welke whisky is het meest geschikt om te combineren met deze heerlijke frisse zoetigheid? Dat is natuurlijk persoonlijk. Ik vermoed dat het een lekkere rode vruchtencake wordt met een vleugje Strathisla 12 yo, lekker fris en lekker robuust. Vooral met de zoet sappige nieuwe verpakking, een mooie combinatie.

Dat klinkt als mijn volgende whisky-experiment.

 

Whiskynade

15 MAART 2013  •

Pfff… zucht, kreun, steun. Eelt op mijn kurkdroge tong, een versleten lederen schoenzool. Siroccokeel. Mijn bloeddoorlopen, verwaterde ogen jeuken, hol hersenpangevoel. Galopperende drilboren en dof ploffende heikranen. No Focus. Zoals ik me nu voel, moet het gisterenavond een fantastisch feest geweest zijn. Ik strompel de trap af en sleur me tot bij de koffie zet.Moordlustige spouse ogen volgen me. De sfeer is warm als een Haags oorlogstribunaal. Slobodan Verleye of Filip Mladic. Spaghettiwestern stilte… Ennio Morricone stijl.

Spa Rood, denk ik… relatietherapie, zegt zij.

Bekende ochtendtaferelen wereldwijd. De schuld van een ongelukkige jeugd, paranoïde bazen en neurotische vrouwen, en een verleden als misdienaar. Mislukte integratie, maybe? Detoxen en afkicken. AA met mate. Of beter, whisky zonder alcohol. Sugarfree. Mochten we nu een ‘Macallan 68 Limonade’ hebben, of beter een ‘Ardbeg Gallileo Light’, en een ‘Diet Glenrothes Fanta Reserve’. Alweer een wereldprobleem opgelost! Therapeuten en psychologen der lage landen: herschool u! Ik word de Willy Wonka van de whiskynadefabriek.

Het voetbal zonder de kantine, het theater zonder de pauze, het resto zonder de wijn of zoals de grote Bobbejaan Schoepen ooit zong en mee scoorde: ‘…niks is erger dan een café zonder bier’.
Zouden we nog whisky degusteren, snuiven, proeven, drinken, verheerlijken en beschrijven mocht er geen alcohol in zitten. Wanneer heeft u voor het laatst een glaasje jus d’orange gequoteerd? Een blog over citrusprik begonnen of naar een limonadefestival getrokken? Naar de Coca-Cola headquarters in Atlanta, Georgia op reis geweest? Malt Disney ok, I ❤ SM à la bonheur. Dramtastic. God pisses Bionade en Dr. Pepper is een kwakzalver. Nee, het dient gezegd het uitvinden van alcohol was zonder meer geniaal en het verwerken tot whisky het ‘magnus opus’. Thanks Saint-Patrick. Om ‘U’ en ‘Myriam’ te vereren zal ik volgens mijn diepste geloofsovertuiging op zondag 17 maart enkele sloten Guinness tot mij nemen. Om het verhaal helemaal politiek correct te maken dient nu het moraliserend vingertje opgestoken te worden. Maar dat oeverloos gezeik wordt ons al dagelijks in de maag gesplitst door allerhande opiniemakers van het Joseph Goebbels Instituut voor propaganda. De Duitsers moet je één ding toegeven, ze benoemen de dingen wel zoals ze zijn. Wat bezielt zulke mensen? Waarom zouden ze willen dat ik begin te sporten, stop met roken, niets meer drink? Houden ze dan van mij? Trouwens, verwacht binnenkort mijn boek, dvd en natuurlijk de Ios en Android app ‘Start to Drink’ voor smartphone en Ibooze. Geen enkel goed verhaal begon ooit met het verslinden van een kom sla. En de Olympische gedachte hangt boven mijn whiskybar. Dus kijk, ruik, proef, drink, feest, lach, en bewonder… like it’s Nineteen Ninety Nine. Happy Saint-Patrick’s Day!

Filip J. Verleye

Lulletje Rozenwater?

Er dient zich een enorm probleem aan in Schotland. Er dreigt een tekort aan oude voorraden. Achttien jaar geleden heeft niemand kunnen voorzien dat er anno 2013 zoveel idioten achttien jaar oude whisky zouden willen en gelimiteerde flessen zelfs als investering zouden aanschaffen voor hun pensioen. Whisky stijgt al jarenlang meer in waarde dan aandelen. Aandelen kun je ook niet opdrinken als het even tegenzit, dat kun je met dit vloeibare goud wel. Een fles die je jarenlang koesterde samen met goede vrienden tijdens een goed gesprek openmaken, geeft je een gelukkig gevoel en een onvergetelijke ervaring.

 

Zoals je niet naar de leeftijd van een vrouw vraagt, vinden Schotse distillateurs dat je dat naar die van whisky ook niet meer mag doen. Als mijn whisky een stoere man was wordt het nu een lulletje rozenwater? Er is  gekozen vanaf nu te marketen op ‘taste’ en niet op de leeftijd vertelden me drie Schotten onafhankelijk van elkaar. Om jongere whisky voor dezelfde prijs aan de man/vrouw te kunnen brengen? Ik hoop het niet.

Ik vind het niet slim. Je betaalt echt geen 40 euro meer voor een whisky omdat die naar rijpe appel smaakt met een hint van kersen, fudge en noten en een lange warme afdronk heeft. Wel als je weet dat dit hemelse vocht ook nog eens achttien jaar lang liefdevol gekoesterd is in een lodge waar aan de buitenkant alcoholdampen als zwarte schimmels zijn neergedaald. Die verdampende 2% per jaar, the angels share, het deel van de Schotse engelen, zorgt niet alleen voor een geweldig verhaal, maar ook voor een verklaring waarom dit vocht zo kostbaar is. Ik wil weten of ik een jongen of een volwassen man voor me heb.

Naast de smaak zijn het ook het verhaal en de authenticiteit die de whisky maken. En het is oude marketing. Het internet staat vol fora met proefnotities. De echte liefhebbers laten zich echt geen rad voor ogen draaien. ‘Hoe oud is deze?’ Deze vraag wordt me meerdere malen per dag gesteld door consumenten die het niet op het etiket kunnen vinden. Als ik een exclusieve whisky van een zekere leeftijd proef, denk ik soms terug aan het jaar dat die whisky als ‘white spirit’ het levenslicht zag, aan toen deze dram nog wapperend gerst in de Schotse mist was, en de jaren van zijn jeugd in een vat dat de whisky verder vormt. Het vat als de opvoeder die eigenschappen doorgeeft aan het rijpende, langzaam kleur krijgende distillaat. In zijn puberteit ontwikkelt hij zich verder tot een whisky met een geheel eigen identiteit. Terwijl ik ruik aan zo’n dram denk ik soms aan wat ik in die achttien jaar allemaal meemaakte. Bij elk jaar, tijdens elke procent die verdampte en neersloeg als zwarte schimmel op de buitengevel van het pakhuis werd ik misschien wel een procent wijzer, of misschien ook wel niet. Ik laat een slok door mijn mond rollen om alle smaakpapillen te activeren. Vervolgens houd ik deze jongen een seconde of tien in mijn mond. De whisky warmt op, neemt de temperatuur van mijn mond aan, mijn smaakpapillen worden extra geprikkeld. Ik slik, slaak een diepe zucht en denk: ‘Ja, deze jongen is een man geworden.’

En dit wordt mij nu allemaal afgepakt?

Petra de Boevere

The Macallan: kleur als inspiratiebron

    The Macallan lanceert de innovatieve 1824 Series Kleuren bepalen nieuwe single malts Amber, Sienna en Ruby

In de robuuste, eigen stijl van The Macallan heeft whiskymaker Bob Dalgarno een nieuwe collectie single malts gecreëerd. Spaanse, eikenhouten sherryvaten en natuurlijke kleuren vormden zijn voornaamste inspiratiebron. Typerend is dan ook de naamgeving; Amber, Sienna en Ruby staan voor kleur, smaak en natuurlijke mineralen.

Vatselectie op basis van kleur Nieuw in de werkwijze van Dalgarno is het bottelen op kleur in plaats van op leeftijd. Zelf zegt hij hierover: “De benadering op basis van kleur verschilt enorm van de conventionele benadering op basis van leeftijd. Het schept de mogelijkheid om te experimenteren met verschillende vaten en creatief te werken met onze complete voorraad gerijpte whisky”. Speciaal voor The Macallan 1824 Series koos de ervaren Dalgarno een reeks kostbare sherryvaten van het allerbeste hout. Hout is een natuurlijk product; iedere boom is anders en zorgt voor andere kleuren en smaken. Met dit principe als uitgangspunt is Dalgarno aan het werk gegaan. Leeftijd is niet langer allesbepalend. Bepalend zijn de natuurlijke eigenschappen van het hout. Zij geven kleur, geur en karakter aan de verschillende expressies Amber, Sienna en Ruby. De kleur varieert van licht tot donker, de geur van lichte citrus/vanilletonen tot rijkere, donkere tonen van gedroogd fruit.

Proefnotities Amber – een bloemige, zoete citrusgeur, die geleidelijk sterker wordt en doet denken aan zoete vanilletonen en pas geoogst graan. Op de achtergrond proef je krent, rozijn en kaneel, terwijl toffee, appel en suikerspin de boventoon voeren. In de mond vermengt zich de smaak van groene appel en citroen met kaneel. Gembertonen worden langzaam verdreven door fruit, gecombineerd met een subtiele hint van eikenhout. De afdronk is licht tot medium, met zacht fruit en een hint van graan, enigszins droog.

Sienna – een warme opening met een subtiele geur van vanille, duidelijk aanwezig maar niet overweldigend. Wat volgt is de geleidelijk steviger wordende smaak van sinaasappel, in balans gebracht door de  verzachtende frisheid van groene appel. Dan proef je witte chocolade truffels, stevig en weelderig, met elegante tonen van eikenhout. In de mond manifesteert zich eerst een mix van dadels, vijgen en rozijnen, gevolgd door nootmuskaat en gember met een snufje sinaasappel en appel, waarna de vanille terugkomt. De afdronk is zacht, vloeiend en verwarmend.

Ruby – Spaans eikenhout prikkelt de neus om vervolgens schoorvoetend vrij baan te maken voor rijk gedroogd fruit en een langzaam doorsijpelende, scherpe stroopgeur. Aarzelend manifesteert zich iets zoets, maar meteen slaat het eikenhout gloedvol en volwassen terug. In de mond proef je een vloed van gember, nootmuskaat en hars, gevolgd door de ingehouden maar allesdoordringende zoetheid van sinaasappel en rozijn. Hoewel er nog even een hint van kruidnagel opdoemt, is en blijft het eiken overheersend. De afdronk van deze robijnrode drank is lang en blijft genotvol hangen.

The Macallan 1824 Series is vanaf eind april verkrijgbaar bij de slijter.

Billy Walker c.s. kopen Glenglassaugh

    De BENRIACH Distillery Company van master blender Billy Walker c.s. heeft de Glenglassaugh distilleerderij in Portsoy (Banffshire) gekocht.

Glenglassaugh, gebouwd in 1875, was sinds 2008 in handen van Lumiere Holdings, een conglomeraat van investeringsmaatschappijen met een administratief hoofdkantoor in Amsterdam en vestigingen in Tsjechië, Litouwen, Rusland, Kazakstan en China.

Master Blender Billy Walker is sedert 2004 het gezicht van de BenRiach maatschappij met bekende merken als BenRiach en GlenDronach. Hij vormt een bestuur met de Zuid-Afrikaanse whiskyondernemers Geoff Bell en Wayne Kieswetter.

In 2008 nam de trojka GlenDronach over en bouwde dit merk weer snel op tot de faam die het ooit had.

Billy Walker: “Destijds stonden velen versteld van het feit dat wij de leegstaande BenRiach stokerij – naast Longmorn – kochten en daarna GlenDronach. Wij hebben de afgelopen jaren heel veel versies uitgebracht en met succes. Het voordeel van Glenglassaugh was voor ons de omvang; niet te groot en van een kwaliteit van nog jonge whisky die past in ons portfolio”.

“De naam Glenglassaugh als Highland malt is groot. We zullen de stokerij weer op vol stoom brengen, de tijd is er rijp voor want er is een ongelofelijke behoefte aan top whisky’s zoals de onze in landen als Taiwan, Scandinavië, de USA, China, Rusland, het Midden-Oosten, Zuid-Afrika en Zuid-Amerika. Met Glenglassaugh hebben een sterke troef in handen voor deze markten”.

Stuart Nickerson, de Managing Director van Glenglassaugh, is eveneens razend enthousiast over de overgang van een nogal onzichtbare eigenaar naar een typisch Schots whiskybedrijf zoals BENRIACH. Vijf jaar geleden starten we weer met een na jarenlange stilstand onbekend bedrijf. Nu exporteren we naar 25 landen en hebben al vele prijzen binnengesleept. De overname betekent verdere en snellere groei”.

Opvallend is de lof die wordt toegezwaaid aan de Royal Bank of Scotland in de rol die ze heeft gespeeld in deze deal.

Een bewijs dat de whiskyhandel zich onttrekt aan de wereldwijde malaise.

 

Whiskynade

Pfff… zucht, kreun, steun. Eelt op mijn kurkdroge tong, een versleten lederen schoenzool. Siroccokeel. Mijn bloeddoorlopen, verwaterde ogen jeuken, hol hersenpangevoel. Galopperende drilboren en dof ploffende heikranen. No Focus. Zoals ik me nu voel, moet het gisterenavond een fantastisch feest geweest zijn. Ik strompel de trap af en sleur me tot bij de koffie zet. Moordlustige spouse ogen volgen me. De sfeer is warm als een Haags oorlogstribunaal. Slobodan Verleye of Filip Mladic. Spaghettiwestern stilte… Ennio Morricone stijl.

Spa Rood, denk ik… relatietherapie, zegt zij.

Bekende ochtendtaferelen wereldwijd. De schuld van een ongelukkige jeugd, paranoïde bazen en neurotische vrouwen, en een verleden als misdienaar. Mislukte integratie, maybe? Detoxen en afkicken. AA met mate. Of beter, whisky zonder alcohol. Sugarfree. Mochten we nu een ‘Macallan 68 Limonade’ hebben, of beter een ‘Ardbeg Gallileo Light’, en een ‘Diet Glenrothes Fanta Reserve’. Alweer een wereldprobleem opgelost! Therapeuten en psychologen der lage landen: herschool u! Ik word de Willy Wonka van de whiskynadefabriek.

Het voetbal zonder de kantine, het theater zonder de pauze, het resto zonder de wijn of zoals de grote Bobbejaan Schoepen ooit zong en mee scoorde: ‘…niks is erger dan een café zonder bier’. Zouden we nog whisky degusteren, snuiven, proeven, drinken, verheerlijken en beschrijven mocht er geen alcohol in zitten. Wanneer heeft u voor het laatst een glaasje jus d’orange gequoteerd? Een blog over citrusprik begonnen of naar een limonadefestival getrokken? Naar de Coca-Cola headquarters in Atlanta, Georgia op reis geweest? Malt Disney ok, I ❤ SM à la bonheur. Dramtastic. God pisses Bionade en Dr. Pepper is een kwakzalver. Nee, het dient gezegd het uitvinden van alcohol was zonder meer geniaal en het verwerken tot whisky het ‘magnus opus’. Thanks Saint-Patrick. Om ‘U’ en ‘Myriam’ te vereren zal ik volgens mijn diepste geloofsovertuiging op zondag 17 maart enkele sloten Guinness tot mij nemen. Om het verhaal helemaal politiek correct te maken dient nu het moraliserend vingertje opgestoken te worden. Maar dat oeverloos gezeik wordt ons al dagelijks in de maag gesplitst door allerhande opiniemakers van het Joseph Goebbels Instituut voor propaganda. De Duitsers moet je één ding toegeven, ze benoemen de dingen wel zoals ze zijn. Wat bezielt zulke mensen? Waarom zouden ze willen dat ik begin te sporten, stop met roken, niets meer drink? Houden ze dan van mij? Trouwens, verwacht binnenkort mijn boek, dvd en natuurlijk de Ios en Android app ‘Start to Drink’ voor smartphone en Ibooze. Geen enkel goed verhaal begon ooit met het verslinden van een kom sla. En de Olympische gedachte hangt boven mijn whiskybar. Dus kijk, ruik, proef, drink, feest, lach, en bewonder… like it’s Nineteen Ninety Nine. Happy Saint-Patrick’s Day!

Filip J. Verleye

 

 

Gold, Amber, Sienna & Ruby

Gisteren werd ik ontboden bij O. Nu is O. voor mij wat M. is voor Bond; James Bond. Q. is voor mij dan weer R. en zij was ook perky aanwezig. Heel uitzonderlijk allemaal, want de laatste keer dat ik op audiëntie mocht op het HQ dateert van een 8-tal jaren geleden. Normaliter krijg ik mijn opdrachten per elektronische drager, je weet wel, zoiets dat zichzelf vernietigt nadat ik mijn missie aanvaard heb.

Dus, ja, ik was er niet geheel gerust in, je weet wel; crisis, vijftigplusser, veel te veel kiloliters op de meter. Niets aan het toeval overlaten dacht ik; doucheke pakken, mijn tempel rijkelijk besprenkelen met eau de villée, beste pak uit de kast gehaald en zelfs de company boozemobiel door de wasstraat gereden. Als een echte Brat Pitt lookalike onderweg naar het inner sanctum. De ontvangst was royaal, kusjes, koffie,  complimentjes, afgemeten lachjes. En ja, we gingen de grote meetingroom gebruiken, hetgeen enkel weggelegd is voor eigen top level bobo’s of te overdonderen concurrenten. Een tiental minuten liet men mij daar alleen zitten, sudderen in eigen nat zoals dat heet. De dames maakten hun ravissante entree beladen met laptops, tablets, stapels papieren en zowaar At oma schriftjes. En daar hebben wij in den Belgiek een heilige schrik van nadat een zekere Leo D., ex-minister van Defensie daar alle vunzigheid van zijn collega’s in neerpende en ten gepaste tijde er een passage uit voorlas om te enthousiaste democraten terug in de partijpas te doen lopen. Net zoals ‘mad, bad, and dangerous to know ‘Rolling’ Keith’ heb ik ook wel enkele blanke episodes in mijn tijdslijn, dus chillen zat er nog niet in.

De directe aanval is de beste verdediging dacht ik, dus begon ondergetekende met een brand fi eld overview in birdview perspective; ha ja, we tonen graag aan die jonge merrietjes dat wij stramme, net nog niet dementerende vijftigers nog altijd ‘au courant’ zijn. Maar echt imponerend leek dat niet te zijn. Nee, O. stopte mijn gebrabbel kordaat en startte een powerpoint. Een Easter Elchies confi dential bedoeld voor de inner circle only. Blij dat mijn NATO veiligheidscertifi caten nog niet vervallen waren, fl itsten de ene na de andere slide mijn achter confi tuurpotten verstopte oogpupillen voorbij. Marketinggegevens, marktanalyses, roll out timeframes, enfi n de ganse zwikzwak passeerde de revue. Om mij te melden dat The Macallan ingrijpend ging veranderen. Alweer.

Het sapje uit Craigellachie wordt voor de Europese markt opnieuw enkel op ex-sherry vaten gerijpt, wordt een non aged release en zal de 1824 series heten. Geen fi ne of sherry oak meer, geen 10, 12, 18 of 21 meer, maar Gold, Amber, Sienna of Ruby. En jij, beste Filip, gaat dat aan ‘de mensen’ uitleggen. OK, mijn ontslag leek vermeden. Happy dance. Een 10-tal jaar geleden had ik al eens de transitie van 1st fi ll sherry oak naar fine oak bibberend van schrik gedaan.  Na jaren en jaren de kwaliteiten van the Rolls Royce of whisky’s te hebben bewierookt, moest ik plots aan de klanten gaan uitleggen dat we overschakelden naar een mengeling die ‘easy to drink’ ging zijn. Ik dacht dat pek en veren overal mijn deel gingen zijn, maar nee, behalve Lord Voldemort uit de donkerste Oostkantons bleek niemand daar aanstoot aan te nemen en werd fi ne oak een gigantisch verkoopsucces. ‘Kan ik dat eens proeven?’, bleek niet het juiste antwoord. ‘We sturen je de tasting notes samen met een documentatiepakket’, riep O. nog terwijl ze de zaal uitschreed. ‘Wat met de kleurenblinden?’, prevelde ik nog. Maar ze gunden mij geen blik meer waardig. Gold, Amber, Sienna en Ruby; onmiddellijk bellen naar een escortebureau voor expertise fl itste het door mijn geniale linkerhersenkwab. Mijn oudejaars-ro etsj kan niet meer stuk, voor u, beste lezer wens ik heel veel Gold, sproetjes bij Amber, horny Sienna en Ruby Tuesday. Cheers!

Filip J. Verleye

Nougaballen

’T Is weer voorbij die mooie zomer, die zomer die pas begon eind augustus. Maar we gaan hier niet beginnen zagen over het weer dat doen er al genoeg. Of nog erger, de politiek, zonde van de tijd. Het moeten wel goed betaalde postjes zijn, ik heb immers nog niemand maanden lang van hot naar haar zien lopen voor een job als pakweg metselaar of havenarbeider. Eigenaardig.

Ook eigenaardig is de totaal veranderde look & feel van mijn huisslijterij. In een paar jaar hebben de megamultinationals plaats moeten maken voor de huis, tuin en keuken labels. Handgeschreven labels, whiskymannen, whiskyhuurlingen, whiskyimkers, whiskyclubs, whiskyslijters whiskygrapjassen… je kan het zo gek niet bedenken of het staat er, naar je te lonken in een gelimiteerde editie en natuurlijk op vatsterkte. De laatste twee maanden zijn er alweer tientallen bijgekomen, en dat in België alleen al. Als je dat vermenigvuldigt met pakweg 50 whisky liefhebbende landen wereldwijd, dan kan je niet anders dan vaststellen dat onze whisky afi cionados een duizendtal heerlijke unieke vaten ontdekt hebben in de warehouses in Schotland.

Wat mij dan weer doet denken, als die Schotten die prachtexemplaren zelf niet ontdekt hebben in hun rijpingsruimtes, waarmee zijn ze dan bezig? Waarschijnlijk met hun centen te tellen van de export naar Rusland of China of andere BRIC landen waar ze tien jaar geleden nog geen geld hadden om pakweg een brikpak melk te kopen. Of erger, die Schotten kennen echt de no ugaballen van whisky, niks, noppes. Ja, zo moet het wel zijn. Hoe kan je anders verklaren dat fl ink opgeschoten oergezonde Vlaamse boerenjongens het presteren om 37 jarige malts op de markt te kegelen waar die roodharige van duty free warehouse 17 niets van weet. Of nog straffer, als een troep geüniformeerde chapter members na een nachtje bat avieren, stappen dus, met de ranzige smaak van kebab nog op het pallet een juweeltje van een fust vinden in de donkere Islay grotten.

Wunderbar!

Nu, dromen zijn bedrog wist zelfs Marco Borsato nadat hij eens zijn boekhouding ordende en met mijn hoog Luitenant Columbo gehalte heb je al vlug schunnige gedachten. Wat als die rosse van warehouse 17 die whisky tot ‘net niet goed genoeg om zelf te bottelen’ veroordeelde. Of dat die rosse van warehouse 17 die malt op vatsterkte aan de straatstenen kwijt raakte om smaakafwijkingen te verdoezelen. Wat als die rosse van warehouse 17 eens een malt blender bleek te zijn. Ja, wat als…

Misschien zijn die fl ink opgeschoten oergezonde Vlaamse boerenjongens gehaaide zakenmannen geworden of is het allemaal maar spielerei; ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat deze uitgaven stuk voor stuk de prachtigste reviews krijgen en de hoogste scores van al dan niet zelf verklaarde whiskygoeroes van alle aard. Eigenaardig.

Nu ga ik hier zeker de verdediger niet zijn van de whisky bobo’s dat weet onderhand iedereen, maar toch, als ik dan zie wat al die personal labels opbrengen bij wederverkoop op veilingen dan moet er toch ergens een belletje rinkelen. Anderzijds, wie ben ik om te (ver)oordelen. Zoals mijn opa zaliger altijd zei : ‘Elk voor hem, en God voor allen.’ Cheers!

 

Up & Tenden*

 

 

(*moe en versleten)

Op een dag vind je de job van je leven… wel ik heb hem gevonden! Waren me dat hectische veertien dagen in februari. Het begon met een driedaagse uitstap naar het Ardense kuuroord Spa voor Whisky Live! gevolgd door twee dagen Venuez 2012, de beurs voor uitbaters van allerlei nightlife toestanden, om te eindigen op het Internationaal Whiskyfestival in Gent. Honderden kilometers afgemaald, honderden flessen versleept, honderden handen geschud en ontelbare gesprekken gevoerd.

En nu zit ik hier voor mijn schermpje mijn column, die ik natuurlijk, maar na een vermanende vinger van de chef, ben beginnen te schrijven, totaal moegestreden, snipverkouden en met een kater van hier tot in Purmerend.

Het blijft verbazen dat zoveel zielsverwanten elke keer weer de weg vinden naar deze hoogmissen van het edele gerstenat. En er komen er trouwens steeds nieuwe bij. Ongelooflijk als je bedenkt dat we een tiental jaar geleden heel tevreden waren met vijfhonderd bezoekers, nu overschrijden deze whiskykermissen gemakkelijk de kaap van vierduizend geïnteresseerden.

Ook de verkoop van flessen (ja, want dat mag in den Belgiek) is fenomenaal met uitschieters tot vijftigduizend neurootjes per dag. Fantastisch!… en toch. Het wordt schier onmogelijk om nog iets zinnigs omtrent whisky te vertellen als je voor je toonbank, drie rijen na elkaar, mensen hun glaasje ziet uitsteken om een wee dram te degusteren.

Bangelijk gieten noemt men dat.

Ook even bijpraten met vrienden en kennissen is er haast niet meer bij, tenzij je zoals ondergetekende een zware nicotine junkie bent en je af en toe naar buiten wipt om in de vrieskou je longen te laten vollopen. Daar onder de dakloze stoeprokers worden de beste, leukste en interessantste gesprekken gevoerd. Het zal nog zo ver komen dat ik de betuttelende politiekers ga moeten danken voor het invoeren van die pesterij genaamd het rookverbod. Eigenaardig hoe het kan lopen.

Nu omdat ik hier in mijn up & tenden* modus zit te schimmelen ben ik waarschijnlijk in een zwaar melige en nostalgische bui en wil toch alle bezoekers bedanken voor hun aanwezigheid, interesse en toewijding aan het edelste distillaat ter wereld en bij uitbreiding aan de gehele Schotse cultuur.

Het is een hele eer voor mij om te mogen werken met dergelijke fijne producten voor zulke fijne mensen… probably the best job in the world.

Filip J. Verleye

 

Mosselijs en Zeeuwierjenever

 

Al een aantal jaren worden ‘onze’ Zeeuwse oesters steeds vaker culinair gecombineerd met whisky’s van Islay. Daar is wat voor te zeggen, want juist in die whisky’s zit de medicinale geur van jodium die voortkomt uit fossiel zeewier dat in de gebruikte turf zit. De whisky’s van Islay zijn stevig, whisky’s voor geoefende smaakpapillen, en waar de combinatie met onze Zeeuwse zilte zaligheden best wel voor de hand ligt vond ik die whisky, ook door de lange lagering, vaak te zwaar bij die oester.

 Enig chauvinisme is ook mij niet vreemd dus ergens vond ik het best wel belachelijk dat we de Schotten nodig hadden om ‘onze’ Zeeuwse zaligheden te begeleiden. Samen met Rutte & Zn. in Dordrecht ontwikkelde ik in 2009 de Zeeuwierjenever. Het is een ambachtelijke jenever waarin een tinctuur verwerkt is van kombu, het meest aromatische zeewier.

Jeneverdrinkers vinden de smaak vaak te typisch, maar mijn whisky-klanten daarentegen zijn vaak aangenaam verrast. Ik ben er nog steeds trots op. Het is naar mijn idee gelukt de geur en de smaak van de zee te vangen in een drankje. Als je hem even laat ‘ademen’- de etherische oliën komen wat later los – heb je de geur van het wier op vrijvallende basaltblokken als het laag water wordt. Het is de geur die ik ruik als ik op de dijk sta. Ik kan de geur van thuis nu meenemen in een fl es. De meest ideale manier om van Zeeuwierjenever te genieten is een oester leegslurpen, een bodempje in de lege schelp te schenken waardoor het zich nog vermengt met wat achtergebleven oestervocht, en dat leeg te slurpen terwijl de smaak van de oester nog in je mond aanwezig is. Dat is een smaakervaring waar inmiddels al veel mensen mee zijn verrast. Hij doet het ook goed bij haring en sushi.Ruim 3 jaar later staat de Zeeuwierjenever bij ruim 200 drankenspecialisten op de plank en experimenteren er veel restaurants en bartenders mee.

Herco van Arragon van Restaurant de Herberg in Fluitenberg is diep van binnennog steeds een Zeeuw. Hij verraste ons met een amuse van mosselijs, gemarineerde mossel, makreel en kleine stukjes ontvelde tomaat met een glaasje Zeeuwierjenever. Ik ontfutselde hem het recept.

Mosselijs
• 250 g gekookte mossels
• 350 g mosselvocht
• 100 g suiker
• peper + zout
• 2 eidooiers
• iets limoensap

De traditioneel gekookte mossels met het mosselvocht in een blender doen en fi jn draaien. Dit in een pan doen. Hier voeg je de suiker aan toe, wat peper en zout naar smaak en wat limoensap. Dit verwarm je tot 85 graden. De eidooiers met wat mosselvocht los roeren en aan de mosselpuree toevoegen. Goed roeren en max 83 graden laten worden onder voortdurend roeren.

Niet laten koken! Dan krijg je roerei.

Alles zeven in een bak en koud laten worden. Hierna opdraaien in een ijsmachine. Heb je geen ijsmachine dan in een bak in de vriezer zetten en om het half uur losroeren. Als het ijs is geworden in vormpjes doen en terug in de vriezer zetten. Dit is een wat harder ijs omdat er minder suiker in zit. Voor het serveren moet je het dan ook tijdig uit de vriezer halen. Lekker bij gemarineerde mossels, makreel en tomaat.

Petra de Boevere

 

Ralfy

 

Whiskyliefhebbers zijn levensgenieters en ontdekkingsreizigers. Gulzig naar nieuwe smaakervaringen bezoeken ze whiskyfestivals, nosing- and tastings, kopen whiskyboeken en lezen whiskymagazines als dit. Als verkoper moet je tegenwoordig blijven lezen en hetzelfde doen als die steeds groter groeiende groep whisky-connaisseurs. Tenminste dat vind ik, deels omdat ik het altijd heel slecht kan verdragen dat mijn klanten meer weten dan ik, maar vooral omdat ik ook vind dat je altijd moet weten wat je verkoopt en de bijbehorende verhalen moet kunnen vertellen.

 Een tijdje geleden ontdekte ik Ralfy op Youtube. Ralfy maakte onder andere 305 filmpjes (op het moment van schrijven) waarin hij whisky’s proeft en bespreekt. Hij is af en toe wat langdradig en zijn fi lmpjes zouden best wat korter mogen wat mij betreft, maar hij weet echt alles en maakt me steeds weer aan het lachen. Als ik vraag heb naar een whisky waar ik nog niet eerder over hoorde kijk ik even bij Ralfy. Ik heb zelfs whisky’s opgenomen na een enthousiaste review door Ralfy.

Ralfy woont volgens de biografi e van zijn blog op het eiland Man. Op dat eiland in de Ierse zee werden ooit de Bee Gees geboren en zag ook wielrenner Mark Cavendish het levenslicht. Hoe een bewoner van Man heet wist ik niet, een Manman klinkt best wel goed, maar dan zou een bewoonster een Manvrouw zijn en dat klinkt dan weer raar. Een bewoner van Man is een Manx. Maar goed, ik dwaal af, want best kans dat de Schot Ralfy gewoon in Glasgow woont en helemaal niet op Man, want de man is niet altijd serieus. In een interview zei hij dat hij ooit een kistdragende begrafenisondernemer was die last van zijn schouder kreeg en daarom maar een beetje met zijn Flipcam en whisky aan de gang ging. Of dat waar is weet ik niet, Ralfy is inmiddels wel een hit.

Kijk eens bij Ralfy.com die in vol ornaat met pet op naast een whiskyvat zijn whisky’s beoordeelt wars van alle marketingverhalen, vooral zijn eigen mening ventilerend. Ik vind het prachtig en heb respect voor zijn volhardendheid, nu al 305 filmpjes lang. Nu blijft whisky proeven natuurlijk altijd spannend, onze eigen jeneverindustrie heeft dat toch een stuk minder slim aangepakt dan die Schotten. Maar ook jeneverstokers zitten niet stil. Bols gaat een serie VOC-Corenwynen maken in gelimiteerde oplages. Ik proefde de eerste met kaneel en zoethout. Appeltaartcorenwyn, bijzonder ook wel. Een whisky-liefhebber kijkt vaak wat neerbuigend naar die jeneverspecialiteiten, terwijl er in ons land heel mooie dingen gemaakt worden die zich kunnen meten met whisky. Laatst liet ik zo’n whisky-connaisseur na een gesprek van ruim een half uur over whisky’s, zijn collectie en ontdekkingen blind proeven. ‘Ik heb wat voor je te proeven en ga niet zeggen wat het is.’ Hij ging de uitdaging aan. Hij rook, hij snoof, hij nipte. ‘Hm, dit is een lastige. Het zou een Arran kunnen zijn.’ Ik schudde lachend mijn hoofd. ‘Nee, jammer, het is geen Arran.’ Hij proefde door, liep heel zijn geurgeheugen af, maar was in verwarring. Hij wist het niet. Na tien minuten liet ik hem de fl es zien. Het was een Notaris V.X.O., een jeneverspecialiteit. Als hij iets meer van jeneverspecialiteiten had geweten had hij waarschijnlijk de geur van de moutwijn herkend, want het was die geur die hij niet kon thuisbrengen.

Het blijft sowieso verstandig proefnotities van whisky’s te googelen, ze zijn in de meeste gevallen een stuk betrouwbaarder dan de marketingpraatjes die je van de producenten aangeleverd krijgt. Vergeet echter niet zelf ook te blijven proeven!

Petra de Boevere

 

Highland Park Thor: in vuur en vlam

 

Thor werd op 2 april tijdens een spectaculair evenement gepresenteerd aan een select gezelschap van whiskyliefhebbers en professionals. Whisky etc. magazine was ook van de partij en had het genoegen om een glaasje van deze unieke single malt te mogen drinken.

Het overkomt je niet elke dag dat je welkom wordt geheten door een stel woest bebaarde Vikingen als je een kerk in Amsterdam binnen stapt. Eenmaal in de kerk waan je je een paar eeuwen terug in de tijd. In de breedte van de kerk zijn lange tafels met banken geplaatst, welke zijn gedekt met grof aardewerk, schapenvellen met brood, geblokte servetten en… twee glazen whisky. Een enkele nieuwsgierige bezoeker steekt stiekem z’n neus in een van de glazen; zou dat nou Thor zijn? Een iets nauwkeuriger onderzoek van het onderleggertje leert dat de reeds ingeschonken whisky’s de 12 jaar oude en 18 jaar oude Highland Park betreffen. Ook niet verkeerd.
Als de kerk gevuld is – zo’n honderdvijftig man schatten wij – en iedereen aan de lange tafels heeft plaatsgenomen, kan het allemaal beginnen. Na een korte introductie van Julien Remers van Maxxium Nederland, de importeur van Highland Park, wordt de ‘trailer’ opgestart.

Proeven
Zelfs Steven Spielberg zou z’n vingers hebben afgelikt bij het zien van dit spektakel, want dat mag je het zonder meer noemen. De acteurs, de kleding, de muziek en de effecten, het klopt gewoon allemaal. Zelfs als je whisky absoluut niet te drinken vindt, krijg je na het zien van de trailer ineens een intense behoefte om een slok van dat sterke spul te nemen. De trailer, zo kunnen we inmiddels vaststellen, doet zijn werk dus.
Maar we moeten nog even geduld hebben. Eerst wordt onder de vakkundige leiding van in kilt gestoken Martin Markvardsen de twaalfjarige en achttienjarige Highland Park geproefd. Ook al kennen we deze whisky’s al, elke keer valt toch weer op hoe verdraaid goed ze zijn. Zelfs de prima betaalbare twaalf jaar oude Highland Park heeft een prettige frisheid, afgewisseld met wat lichte rokerige tonen. De achttien jaar oude variant is complexer met meer turf en een langere afdronk.

Gevoel
Ineens is het dan toch zo ver: de muziek zwelt aan en een legertje Vikingen komt de kerk in gemarcheerd. De zwaarden uit de schedes en de blikken staan grimmig. De voorsten dragen een houten kistje. Iedereen steekt z’n nek uit in een poging iets te zien van wat er hier gebeurt. Het kistje wordt plechtig neergezet, alsof het de Ark des Verbonds is. Het kistje gaat open en dan is het moment daar. Als een volleerde voetbalster houdt Martin de fles, verpakt in een houten Vikingschip, boven zijn hoofd. Het publiek juicht en applaudisseert uitzinnig. Mensen snellen naar voren om met hun camera of telefoon het tafereel vast te leggen. Als een willekeurige voorbijganger van de straat zou worden geplukt en we hem zouden vertellen dat hier een nieuwe whisky wordt gepresenteerd, zou hij ons stapelgek verklaren. Maar het leuke is: gek is het helemaal niet. Het hoort er bij. Whisky is gevoel. Whisky is drama.

Thor
In een razend tempo wordt Thor in de proefglazen uitgedeeld en dan kan niemand zich meer beheersen. Neuzen verdwijnen in het glas en er wordt opgewonden gewalsd, gesnoven en de ervaringen met de buurman gedeeld. We zien veel mensen wat water bij de whisky druppelen: het is immers een whisky op vatsterkte en daar is niet iedereen van gecharmeerd. Uit de neus blijkt al de complexiteit van Thor: ruw met een zacht randje. Krachtige rokerigheid met zoetige tonen er doorheen. De eerste slok op vatsterkte is altijd eerst weer even wennen. Je smaakpapillen stribbelen heftig tegen, bang om verschroeid te worden door de 52,1% alcohol, maar als je de whisky een seconde of tien door je mond hebt laten rollen, ontwikkelt het prachtige palet van smaken zich pas echt. Rook, dat zeker, maar ook milde zoetige tonen, zoals gember en ergens in de verte proef je ook wat kaneel. Slik je door en haal je krachtig adem, word je getrakteerd op een stevige ram met de hamer van Thor. En het duurt ook even voor de afdronk wegsterft. Met een glaasje Thor kun je je prima een uurtje vermaken, zo merken we.

Tevreden
Het publiek reageert enthousiast. Het dubbele karakter van de whisky wordt goed gewaardeerd, evenals de lange en stevige afdronk. Of we meteen al kunnen bestellen, klinkt het her en der. De organisatie kan tevreden zijn. Het evenement was top en de whisky nog veel beter. Als je 150 euro over hebt voor een fles bijzondere whisky in een exclusieve verpakking heb je aan Highland Park Thor een hele goede koop.

 

Vrouwen die whisky drinken

Mijn dochter eet ook biefstuk, als je er maar heel veel mayonaise en ketchup op kwakt.’ Met deze zin wilde Bert Dijkstra, columnist bij de Telegraaf, ooit illustreren dat vrouwen niet kunnen proeven en alleen whisky lusten als ze bijvoorbeeld een chocoladetoon hebben. Whisky zou namelijk een mannendrank zijn die niet aan vrouwen is besteed.

Sokken
Het is toch wat. Er zijn echter steeds meer vrouwen die whisky weten te waarderen en met volle teugen deelnemen aan ontdekkingstochten langs de smaakpaletten die whisky ons biedt. Misschien zijn het niet de vrouwen die met hun schort aan achter het fornuis staan als de man thuiskomt van het werk. Misschien zijn het niet de vrouwen die zorgen dat hij elke dag een gestreken overhemd heeft en er schone sokken klaar liggen als die man ook niet zelf de wasmachine aanzet en eens het strijkijzer ter hand neemt.

Misschien zijn het wel stoere zelfstandige vrouwen die hun mannetje staan. Maar het zijn wel vrouwen. En het zijn vrouwen met smaak.

Mannen willen graag slim overkomen, dat is vaak een beetje een ego-dingetje. Vrouwen willen graag leuk overkomen. Mannen gaan dus redeneren waar vrouwen gaan voelen. Rationaliteit versus emotionaliteit, Mars versus Venus. Zo blijven mannen die praten over whisky vaak hangen in een soort van technische analyses. Hele forums staan er mee volgeschreven.

Vrouwen doen dat anders. Vrouwen associëren met emotie en delen hun verhalen.

Nat touw en diesel
Ik heb een tijdje vrouwenverhalen over whisky verzameld. Sanne Roemen uit Haarlem schreef: ‘Mijn vader was van de scheepvaart, hij had bij zijn oom op de binnenvaart gevaren en als zij in Rotterdam lagen gingen wij op bezoek. We klommen over volle en lege rijnaken om aan het einde van de rij bij Oom Frans en Tante Lisa op de Firmine uit te komen. Een hond aan boord, Perzische tapijten die altijd ietsies vochtig waren, de geur van nat touw en diesel, zeewater, dode vis en mannenzweet. Een kast vol hummeltjes herinner ik mij en ook hele ruige stamppotten. Zeer dierbare herinneringen, de geur van avontuur was dat voor mij. Je weet misschien dat van alle zintuigen geur de sterkste herinneringen op kan roepen. Tientallen jaren later kreeg ik een glas Islay aangeboden. Ik zei nog dat ik geen whisky lustte. Ik rook, nam een sipje en voelde me als door een zwart gat teruggezogen naar de boot van Oom Frans en Tante Lisa. Zeewater, guur weer, natte touwen, teer en mannenzweet. Zo kan whisky dus ook smaken!’

Ze was direct verkocht en zweert nu bij Islay op bijzondere momenten. Haar ‘memory lane’.

Bushmills
Vorig jaar was ik te gast bij Bushmills in Ierland. Hun masterblender is een vrouw; Helen Mulholland. Tijdens de tasting gaf ze ons een glas gekoelde Bushmills 10 en vertelde over haar oma die appeltaart bakte. Ze vertelde over de geur van warme appels, caramel en kaneel die warme taart verspreidde en kleine Helen zielsgelukkig maakte. De geur van de Bushmills 10 bracht haar terug in de keuken van haar oma met de zelfgebakken appeltaart op het aanrecht. Het was de geur van een gelukkige jeugd. Het zal je niet verbazen dat gekoelde Bushmills 10 heel goed matcht met warme appeltaart. Tijdens haar verhaal rook ik aan het glas en nipte. Ik voelde met net zo blij en gelukkig als dat kleine meisje vele jaren eerder in die Ierse keuken. Precies op dat bijzondere moment werd, ‒ zonder dat ik het wist ‒ deze foto gemaakt.

Durf te delen, niet alleen je whisky, maar ook je verhalen.

Petra de Boevere